The intervention of Elia Apostolopoulou in the event about climate change under capitalism

The intervention of Gareth Dale in the event about climate change under capitalism

Is global heating reversible under capitalism?


Begin with ad lib on Labour Party GND motion (conference, Sept ’19). 128 CLPs—by far the most. Backed by many unions too—FBU, CWU, etc. Very radical motion. 2030 decarb target. Accept climate refugees. Soak the rich.

There was a commitment, too, to nationalising the fossil fuel industries; a necessary first step to shutting them down.

It’s an inspiring moment; gives a glimpse of the sorts of policies that are needed.

The part of the motion that called for an end to airport expansion was nixed (by a couple of the big unions). Nonetheless, this is huge. (Ad lib)

And it was made possible by mass movements: school strikes, XR. If global heating is to be mitigated at all meaningfully under capitalism, it’ll require much more of this.

We face a conundrum. Capitalism, a system of compulsive accumulation, is impelling the planet towards the tipping points that would lead to runaway warming and a ‘hothouse earth.’ Yet the only powers that, in the short and medium term, can mobilise the resources and manpower that are necessary to launch a sharp change, a GND, are… capitalist states. And if there isn’t a radical global transformation, or at least a transformation in the Global North and the so-called BRICS, in the next decade or two, global heating will likely be impossible to reverse. Much will hang on how the Left tries to finesse this.


If global heating is to be reversed under capitalism—so, overpowering even the effects of the feedbacks—then vast quantities of carbon will have to be removed from the atmosphere and put back into the lithosphere.


Start with tech solutions. Carbon-removal solutions. So far: very little. What are the options?

  • Sequestering carbon through regenerative architecture and biochar; afforestation; protecting wetlands.
    • Ad lib on limitations: land!; and the lithosphereàbiosphere/atmosphere problem; trees burning, rotting.
  • CCS:
    • From power plants, steel works, cement works. The drawbacks: most of these involve fossil fuels; it’s not removing carbon, just reducing emissions, it’s v expensive; vast arrays of new pipelines required. Much of this infrastructure is likely, in capitalism, to be in the hands of the polluter industries; fox guarding henhouse.
    • Direct from ambient air, to store underground. It removes carbon, but v expensive, vast amounts of energy, chemicals (Sodium hydroxide etc.) That energy would have to be renewable—but renewables (solar, wind, geothermal) = only 1.5% of global total primary energy supply.
    • Ad lib on the Paris Agreement, pinned on BECCS. V expensive, plus land constraints, given huge areas of forest required. Plus the changing land use required will release so much carbon that it may well be pointless even in its own terms.[1]

Possibly, nuclear fusion will suddenly switch on, and some extraordinary catalyst will be discovered to extract carbon at low energy, enabling a massive roll-out of atmospheric carbon capture, massive negative emissions, a return of carbon to the lithosphere, and a reversal of global heating under capitalism. But don’t hold your breath.


The other type of tech: renewables, EVs, HS rail, etc.

Let’s take HS rail. Broadly, it’s an attractive and rational proposal. But, is there a catch?

If you connect up all cities over, say, the size of New Orleans, that’s 50 cities in the US. Add up the links between them. Whatever the network topology, that’s a lot of track.

The rest of the world—of course—needs and deserves prosperity at the same level as the USA. So the Salvadorian needs to rapidly get to events in Manaus and the Muscovite to Omsk and so on around the world, then you might find ….

Well, where will you extract all the materials? I’m not suggesting this colossal construction project is impossible without burning the planet to a crisp. But it might be. You could reach a stage where so much cement has been manufactured and so much iron ore dug for all of this construction that, say, the recent (1990s-2010s) breakneck expansion of materials throughput and GHG emissions in China will look, in comparison, an after-dinner burp.

Concrete facts: Among materials, only coal, oil and gas are a greater source of GHGs than concrete. For the planned 100 miles of new HST track in England, 20 million tonnes of concrete will be poured. To produce a tonne of concrete releases the same tonnage of CO2. [We would be in a different place if CO2 were bright crimson or neon yellow, so we’d see the lurid glow above cement works.]

[By one estimate, concrete already outweighs the combined carbon mass of every tree, bush and shrub on the planet. How much should we add to that?]

It’s all very well saying this’ll all be powered by renewables, but, again, look at the stats. Wind and solar and geothermal—combined—comprise 1.5% of total global final energy supply. Almost zero. And total energy demand is rising, to such an extent that each new 10 MW of renewably-generated electricity displaces at most 1 MW from fossil fuels. The other 9 MW is additional.

Perhaps union- and state-backed renewable campaigns could overcome this. Carpet the world with wind farms?

David McDermott Hughes, Who Owns the Wind? A gorgeous book, an ode to wind power, to wind turbines, it seeks to win our love for turbine-bristled landscapes, and for the people who can make those landscapes become reality. It’s an eco-modernist manifesto. “My landscape of utopia sprouts with steel.”

In southern Spain the author finds intriguing sparks of hope in picaresque traditions and individuals. The picarós: those who follow archaic traditions of survival, ducking and diving. Effective environmentalism requires getting to know poor people; they’re the ones who will carry the changes, potentially benefit the most, and will certainly suffer the most if no global green transformation occurs.

If the poor can benefit from wind energy, argues Hughes, they will gain and so will the world. But a lot hangs on ‘if.’ For who does in fact own the wind?

It’d be a digression to summarise the core argument—(It’s fascinating, highly recommended: why the air should be nationalised….)

Instead, mention an absence that struck me: The book covers wind energy from every conceivable angle. Juridical, technological, political, economic, aesthetic, literary, visual and acoustical, cultural, ethnographic, ornithological….

And yet there’s no mention of the materials and energy inputs. None. Although the machines are discussed excitedly, with lavish attention to detail, the materials and energy and human labour from which they are constructed is entirely occluded from view. It’s as if the turbines, turned by thin air, are made of it too.

Turbines aren’t made of thin air but of concrete, steel, copper, glass fibre, neodymium, etc., all of which require human labour and (at least for now, fossil) energy to mine and manufacture and transport. Some of these processes, esp. neodymium mining, are extremely pollutive, with mines surrounded by toxic lakes and workers and neighbourhoods suffering.

Other hazards are only just now coming to light. Renewables have ramped up use of—and leaks of—sulphur hexafluoride (SF6). 24,000 times more powerful GHG than CO2, and lasts in atmosphere thousands of years. (Alternatives to SF6 are available. But it is nonetheless symptomatic.)

Similar applies to EVs: in many countries (Germany, US), if production and mineral extraction is included (as it must be), they emit similar levels of GHGs over their life cycle than petrol-fuelled cars.

In some GND discussion, there’s a tendency to place considerable faith in tech. E.g. some pin hopes in development of electric aircraft. But look at the small print: such aircraft will at best cover short hops, which would be more energy-efficiently covered by rail. Likewise biofuel [ad lib on coconuts][2]

The conundrum of tech. On one hand, tech applications and innovations will—obviously—play a vital role in any GND. On the other, a defining ideology of capitalist soc is tech fetishism. It arises from (i) the role of innovation in enabling capitals to steal a march on rivals and accrue super-profits, tech rents (i.e. innovation = the elixir of success for individual capitals), and (ii) the importance to capital accumulation of continual novelty, new product lines. Industries try to persuade us we need the latest gadgets or we can’t play a full part in social life. Here’s the puzzle: When is the green enthusiasm for tech simply a manifestation of tech fetishism? Is, e.g., the electric car a vital element in any green revolution or just another product line, to encourage the junking of existing models and purchase of new ones, to keep the wheels of accumulation spinning fast (and faster)?

On the political left, tech fetishism and ‘green growth’ sync with a politics of class coalition. The emphasis is on strategies that the bulk of the capitalist class can support; strategies premised on profit, accumulation, growth.

Is degrowth the alternative?

Ad lib on GND as soc dem; degrowth as Narodnik.

It’s widely supposed that GND and degrowth are antithetical projects. I suggest they are not. Or, more precisely, while the main body of each current is by definition antithetical (green growth vs degrowth), at their left flanks there is a convergence.

Degrowth isn’t a politics of ‘less,’ as some suppose. More accurate is to see it as a politics of ‘less is more.’ There’d be a smaller overall materials/energy envelope, with differentiated contents. For the rich, much much less, while for the billions who lack the basics: more good food, better housing, abundant clean water, efficient sanitation, excellent public transport, quality public amenities available freely to all. For the Global North: less energy use, less beef, fewer cars and planes, but more self-governed time, cleaner air, better public transport, less hierarchy. All this requires transformations of the infrastructures of energy, mobility and social reproduction, and with industrial technology in abundance.

Many degrowthers campaign for large-scale expansion of renewables, public transport, and ‘passive’ houses for all—both of which require colossal construction programmes. Many degrowthers are committed to union strength—crucial for the struggle for a shorter working week and improved public services.

If an anti-capitalist degrowth were to form, it should also set as forceful target: abolition of absolute and relative poverty within a few years.

Degrowthers call for a “reproductive economy of care, understood not only as caring between humans, but also between humans and the non-human environment,” and in this they bear an unmissable resemblance to those on the far left of the GND. I have in mind Alyssa Battistoni’s vision of a future climate-stable socialism “oriented toward sustaining and improving human life as well as the lives of other species,” with emphasis on green- and pink-collar labour such as “teaching, gardening, cooking, and nursing: work that makes people’s lives better without consuming vast amounts of resources, generating significant carbon emissions, or producing huge amounts of stuff.” I’m thinking, too, of Tithi Bhattacharya’s Jacobin essay, ‘Three Ways a Green New Deal Can Promote Life Over Capital.’



Resources for critique of growth.

Yes, of course, they’re for dev of “PFs,” but this refers not to material economic growth as such but how human beings develop their capacities and produce goods and services to fulfil their needs. And the ‘needs’ of which Marx/Engels speak are not reducible to material consumption. They regarded the expansion of human needs as perfectly compatible with a reduction in resource use. In Communist Manifesto they hold that the ‘productive forces’ had already (in 1848, before the invention of the car, the telephone, or even the safety pin!) reached the stage at which a transition to communism was feasible.

The purpose of production, for Marx/Engels, is not mere material goods but “the universality of individual needs, capacities, pleasures, productive forces etc.”  Marx contrasts these goals with what would nowadays be called the ‘growth fetish’ that develops within capitalist society, characterised by the appearance of production “as the aim of mankind and wealth as the aim of production.”

Marx insists that the natural environment is a necessary part of wealth, which should be treated with the understanding that it is “the inalienable condition for the existence and reproduction of the chain of human generations.” He was a sharp critic of deforestation, of the ecologically unsustainable organisation of agricultural production, and of the wastefulness of manufacturing industry. At the start of Capital he writes that “‘labour is not the only source of material wealth… labour is its father and the earth its mother”—though many of his disciples forgot all about the mother.

Indeed one can go further. Marx = a richly developed critique of the growth paradigm. Because the paramount purpose of capitalist production is value expansion, use values (including land, raw materials, fuels and other natural resources) are treated simply as inputs contributory to that end. Their depletion and degradation do not show up on the bottom line. The drive to value expansion makes radical reductions in the throughput of raw materials and energy extremely difficult to achieve.

Hence, it is an error to interpret Marx and Engels as exponents of a ‘promethean’ productivism.  It is to mistake Prometheus for his first cousin and goddess of the harvest, Demeter. For the cornucopia that is Marx and Engels’ goal cannot be achieved by Prometheus’ means—whether trickery, theft or the exploitation of fire (or its low-entropy hydrocarbon analogues).

It is not an impossible abundance the pursuit of which will smash nature’s limits and release Pandora’s evils into the world. Rather, it is a realisable future geared to the satisfaction of human needs, created by human social labour, with solidaristic political consciousness as precondition. From this vantage point, Marx and Engels’ aspiration towards ‘abundance’ appears neither as techno-fetishising hubris nor as arrogance towards nature’s limits, but is based rather on the recognition that natural resources are appraised and engaged with by human beings politically and sociologically; that is to say, with particular social purposes and objectives that are inherently open to change. To aspire to a state of abundance (I’m adapting David Harvey’s critique of Malthus) is to maintain that human beings have the will, wit, and capacity to develop our state of knowledge, alter our social goals and technological mixes, to modify our material economic practices in accordance with the needs of humanity and of the biosphere. And that means for the Global North: sharp degrowth of overall resource/energy throughput—at least until the 1.5% (mentioned above) is closer to 90%.     Ad lib a conclusion




Video of the recent ANTARSYA UK event about climate change under capitalism

ANTARSYA UK organised a successful event in a packed room, at SOAS, about the very topical and crucial issue of climate change, seeking to highlight the role of capitalism in the whole process and to deepen the ongoing discussion. A useful and lively debate followed the presentations of the speakers (Elia Apostolopoulou, Gareth Dale, Maria Kadoglou). You can watch the video of the entire event here.

ANTARSYA UK supports the Climate Strike, September 20, 2019

ANTARSYA UK supports the Climate Strike on Friday 20th of September and all the relevant protests that take place in the UK and globally. We welcome all the students, the workers and everyone else that will demonstrate against the climate crisis. This movement is ongoing and growing.

We encourage the presence and the unity on the streets of the anti-capitalist and radical left-wing groups and people to demonstrate seeking to progress this struggle a step further: not by requesting the Big Capital to become more sensitive or by asking a general election, but blaming the ones that are responsible for the climate crisis.

Those responsible for that situation need to pay for the consequences! The large corporations mostly from the global North whose activities all over the world are disastrous for the environment. The governments that do not take any serious measure against them but instead use state violence against the protesters, with thousand arrests.

Friday the 20th needs to become a big day of climate action. Let’s also make it signal the beginning of a radical struggle that will not stop until we finish with the disastrous effects of capitalism and any form of exploitation.

Let’s all strike and take to the streets on September 20th against the climate crisis and the capitalist process!


Κείμενο αντί-καλωσορίσματος Ελλήνων μεταναστών στο Ηνωμένο Βασίλειο









Discussion-event: Are Climate Change and Biodiversity Loss reversible under Capitalism? Discussing radical alternatives to the capitalist exploitation of nature

Are Climate Change and Biodiversity Loss reversible under Capitalism? Discussing radical alternatives to the capitalist exploitation of nature


Since the 2008 financial crash, nature-society relationships across the globe have been profoundly transformed by the entrenchment of neoliberal policies in the form of fiscal austerity, deregulation, re-regulation and privatization of natural resources and formerly public property. From mining, fracking, waste disposal and land grabbing in rural locations, to shrinking access and loss of public green spaces, gentrification, urban regeneration, and infrastructure megaprojects in cities, natures within and beyond cities are being expropriated, privatized, commoditized, transformed and degraded with the aim to overcome recession and boost economic growth. At the same time, green capitalism is being promoted as a solution to both the environmental and economic crisis via the creation of various market-based instruments, including carbon credits, biodiversity offsets, payments for ecosystem services, that seek to put a price tag to nature, radically transforming the politics of global biodiversity loss and climate change.

The increasing neoliberalisation of nature manifests new enclosures and reterritorializations aiming to control land and resources by creating new forms of access, claim-making and exclusion, in the process disregarding local traditions, meanings and commitments. The exclusion of community groups, the increasing role of non-elected and unaccountable institutions, and governmental suppression of environmental struggles along with the further shrinking of the welfare state has exposed that the consensus driven neoliberal rhetoric has been increasingly lapsing into undemocratic and even authoritarian environmental governance in an era of a harsh global capitalist crisis.

In response, various social-environmental movements have emerged with the purpose to oppose environmental, social and spatial injustices and the undemocratic character of social-environmental change often putting barriers to the relentless exploitation of nature by capital: the protests against pipelines in Canada and the US, the opposition against gold mining in Romania, Turkey and Greece, the anti-fracking struggle in the UK are among the many examples. Importantly, the last year has also seen a surge of discussions and actions across the globe, including the UK, about climate change. The Climate Strikes and the Extinction Rebellion actions have already had a big impact on the British society while also leading the government to declare an ambiguous climate emergency. However, we believe that the discussion on both the primary causes and the key ways to react has not yet developed at a satisfactory level. The following period is crucial on how environmental actions will evolve in the UK and globally. Political initiatives of the left need to mobilise and inspire workers, youth, and unemployed to act immediately and effectively.

Members of ANTARSYA, the Greek anticapitalist front based in the UK, organise an event to discuss the pressing environmental challenges of our times and possible responses from a radical left perspective. Our aim is to contribute and deepen the ongoing discussion on the drivers and agents of the double crisis of climate change and biodiversity loss, its relation to the capitalist mode of production and radical alternatives to the current production of nature. We invite everyone who considers these issues a relevant cause to a lively debate around the political strategies that we must develop in order to respond effectively and timely.


Speakers include:

Elia Apostolopoulou, University of Cambridge

Gareth Dale, Brunel University

Maria Kadoglou, Observatory of Mining Activity “Anti-Gold Greece”


Saturday, October 5, 17.00, SOAS University, London

Κείμενο αντί-καλωσορίσματος Ελλήνων μεταναστών στο Ηνωμένο Βασίλειο

Αντί καλωσορίσματος στο Ηνωμένο Βασίλειο

Αυτό το κείμενο καλωσορίσματος απευθύνεται στους Έλληνες μετανάστες στο Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ). Ήρθατε στο ΗΒ για να σπουδάσετε, να εργαστείτε ή να αναζητήσετε εργασία, προσωρινά ή για μεγαλύτερο διάστημα. Ίσως επιλέξατε –ή αναγκαστήκατε– να φύγετε από την Ελλάδα λόγω της οικονομικής κρίσης. Με αυτό το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε με τον τρόπο που θεωρούμε χρήσιμο στην καλύτερη παραμονή σας στη χώρα, περιγράφοντας την κατάσταση στο χώρο της εκπαίδευσης, της εργασίας και της πολιτικής σκηνής της χώρας. Είμαστε μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΗΒ, ενός πολιτικού χώρου αλληλεγγύης , έκφρασης, πολιτικής συζήτησης και αγωνιστικής διεκδίκησης όλων όσων δικαιούμαστε.

Υπάρχει πλήθος ιστοσελίδων στις οποίες μπορείτε να βρείτε οδηγίες και συμβουλές σχετικά με τα πρακτικά ζητήματα που θα αντιμετωπίσετε στο ΗΒ. Αυτό το κείμενο δεν φιλοδοξεί να αποτελέσει ακόμη έναν πρακτικό οδηγό, αλλά να προτείνει μια οπτική γωνία από την οποία μπορείτε να δείτε τη θέση σας ως μετανάστης.

Για μια πιο ομαλή εγκατάσταση στο ΗΒ

Ερχόμενος/η κάποιος/α στο ΗΒ θα πρέπει να ξεκινήσει μια σειρά αναγκαίων γραφειοκρατικών διαδικασιών ώστε να γίνει η εγκατάσταση πιο ομαλή και να ανοίξει ο δρόμος για εύρεση οικίας, εργασίας αλλά και για πρόσβαση στο σύστημα υγείας. Όσον αφορά την εύρεση κατοικίας, πλέον γίνεται κυρίως μέσω μεσιτικών γραφείων, τα οποία διεξάγουν, πριν την ενοικίαση, εξονυχιστικό έλεγχο σε ύψος μισθού, στοιχεία εργοδότη (ή βεβαίωση πανεπιστημίου για φοιτητές), και εγγυητή- κάποιος που ήδη διαμένει στο ΗΒ- σε περίπτωση που δεν καλύπτετε τα οικονομικά τους κριτήρια.  Ένας από τους λόγους που το ΗΒ γνωρίζει κρίση στέγασης και έχει μεγάλο αριθμό αστέγων είναι γιατί οι ιδιωτικές επιχειρήσεις κατοικιών και τα μεσιτικά γραφεία ορίζουν πολύ αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις για ενοικίαση και οι ενοικιαστές βρίσκονται πολλές φορές προ τετελεσμένων, χωρίς να τους δίνεται κανένα περιθώριο.

Απαραίτητο βήμα για να εργαστεί κάποιος/α στη χώρα είναι να ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό και να βγάλει National Insurance Number (το αντίστοιχο ΑΦΜ ή ΑΜΚΑ) από το Job Centre. Με αυτό τον αριθμό θα μπορεί να αναζητήσει εργασία, να κάνει χρήση των υπηρεσιών υγείας αλλά και να αιτηθεί από το Job Centre τυχόν επιδόματα που δικαιούται. Αξίζει να αναφερθεί ότι από τον Απρίλη 2018 τα επιδόματα υπόκεινται πλέον στο Universal Credit, ένα νέο καθεστώς που με τα αυστηρά του κριτήρια έχει αφήσει χιλιάδες αιτούντες χωρίς επιδόματα και έχει συμβάλλει στην αύξηση του ποσοστού των αστέγων, σε μία κατά τα άλλα χώρα με ισχυρή οικονομία.

Οποιοσδήποτε διαμένει στο ΗΒ και έχει αποδεικτικό κατοικίας,  έχει πρόσβαση στην πρωτοβάθμια υγεία μέσω του GP (general practitioner, αντίστοιχος οικογενειακός γιατρός), δηλαδή το πρώτο μέρος που θα επισκέπτεστε σε περίπτωση που χρειαστείτε γιατρό. Τέλος, όσον αφορά φόρους και δημοτικά τέλη, το πρώτο το πληρώνετε αυτομάτως μόλις ξεκινήσετε να εργάζεστε, εάν έχετε σύμβαση πάνω από £12500/χρόνο, και το δεύτερο μόλις ενοικιάσετε κατοικία, μέσω αίτησης στην ιστοσελίδα του δήμου (οι φοιτητές εξαιρούνται).

Εργασία (συνθήκες, συμβάσεις, σωματεία)

Πολλοί/ές από μας πήραμε την απόφαση της μετανάστευσης στο ΗΒ με σκοπό να βρούμε μια καλύτερη δουλειά, ή απλά να βρούμε μια δουλειά. Έχει σημασία όμως τελικά να δούμε αν όντως οι συνθήκες ή η εύρεση εργασίας στο ΗΒ είναι τόσο καλύτερες από την Ελλάδα. Πολλοί είναι αυτοί που περιγράφουν το ΗΒ και τις χώρες της Βορείου Ευρώπης ως οικονομικό και εργασιακό παράδεισο, όπου δουλεύεις λίγο και αμείβεσαι πολύ, κλπ κλπ. Ωστόσο, οι κυβερνήσεις των Εργατικών αλλά και των Συντηρητικών από το 2008 μέχρι σήμερα φρόντισαν οι κάτοικοι του Ην. Βασιλείου να βρίσκονται ολοένα φτωχότεροι και πολύ πιο ανασφαλείς. Μπορεί τα ποσοστά ανεργίας να βρίσκονται σε ιστορικό χαμηλό σε σχέση με αυτά της μεταπολεμικής περίοδο, παρ’ όλα αυτά το 2018 το 26,5% των εργαζομένων εργαζόταν part-time, και το 3% με zero-hour συμβάσεις (από 0 ως 35 ώρες τη βδομάδα εργασία, χωρίς βασικά εργασιακά δικαιώματα, όπως άδειες επί πληρωμή) (Labour Market Statistics, House of Commons, 2018). Τα ποσοστά ανεργίας και ελαστικής εργασίας/ υποαπασχόλησης στο ΗΒ, συνδυαστικά με την αύξηση του κόστους ζωής, οδηγούν εύλογα στο συμπέρασμα ότι το ΗΒ όχι μόνο δεν είναι εργασιακός παράδεισος, αλλά αντιθέτως η κρίση έχει αλλάξει κατά πολύ τις ζωές όσων ζουν εδώ προς το πολύ χειρότερο.

Οι συνθήκες στους χώρους δουλειάς ακολουθούν το ίδιο μοτίβο, καθώς οι απαιτήσεις από τους εργοδότες είναι αυξημένες, και οι εργαζόμενοι βρίσκονται συνεχώς σε μια διαδικασία καταγραφής αριθμών και επιτυχιών ώστε να πιάσουν τα targets για να μπορέσουν να διατηρήσουν τη θέση τους, σε ένα περιβάλλον ολοένα και πιο ανταγωνιστικό, όπως άλλωστε ορίζουν οι νόμοι της ελεύθερης αγοράς. Η αξιολόγηση των εργαζομένων είναι συνεχής και τα targets συνεχώς αυξάνονται, ώστε να ικανοποιηθούν οι χρηματοδότες και να συνεχίζονται τα κονδύλια.

Σίγουρα ιδιαίτερα θετική είναι η τήρηση των συλλογικών συμβάσεων στους περισσότερους κλάδους εργασίας, και εδώ έρχονται τα σωματεία και τα συνδικάτα (trade unions) να παίξουν το ρόλο τους. Τα συνδικάτα στο ΗΒ κουβαλούν μεγάλη ιστορία και μια σειρά από αγώνες και απεργίες για βελτίωση των όρων εργασίας της εργατικής τάξης. Οι απεργίες των ανθρακωρύχων το 1984-85 επί Θάτσερ είναι σήμα κατατεθέν για το εργατικό κίνημα στην Αγγλία και μια σημαντική παρακαταθήκη για τα εργατικά κινήματα που ακολούθησαν.

Παρ’ όλο που η μαζικότητα των συνδικάτων δεν είναι πια η ίδια, η διαπραγματευτική τους ισχύ είναι αρκετά ισχυρή. Συνδικάτα όπως αυτά των εργαζομένων στα τραίνα, των δημοσίων υπαλλήλων και των πανεπιστημιακών έχουν μεγάλη απήχηση αλλά και επιρροή στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας. Ωστόσο, παρ’ ότι έχουν χιλιάδες εγγεγραμμένα μέλη, οι διαδικασίες που ακολουθούν είναι γραφειοκρατικές και τις περισσότερες φορές οι αποφάσεις παίρνονται από την ηγεσία, χωρίς ενεργή συμμετοχή της πλειοψηφίας των μελών τους. Ακόμα κι έτσι ωστόσο συνεχίζουν να καλούν σε απεργίες, όταν αυτό απαιτείται, και να μετρούν νίκες, όπως π.χ. αυξήσεις στους μισθούς των εργαζομένων στα τραίνα το 2018 μετά από απειλές του συνδικάτου για απεργίες, ή το πάγωμα της προσπάθειας για αλλαγή του συνταξιοδοτικού συστήματος των πανεπιστημιακών, μετά από απεργία 5 εβδομάδων το περασμένο έτος, σε πολλά πανεπιστήμια σε όλη τη χώρα. Σήμερα λοιπόν είναι επίκαιρο και αναγκαίο τα σωματεία και τα συνδικάτα να αποκτήσουν ξανά πολιτικό χαρακτήρα και να καταφέρουν να συνδέσουν τους αγώνες όλων των εργαζομένων με την κεντρική πολιτική σκηνή, ξεφεύγοντας από τα όρια του στενού οικονομικού αγώνα σε κάθε κλάδο ξεχωριστά. Αυτό απαιτεί εγγραφή και μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στα σωματεία τους ανά χώρο δουλειάς, και την ενεργή τους δράση μέσα σε αυτά.

Τα κύρια συνδικάτα είναι τα ακόλουθα:

UNISON: το μεγαλύτερο συνδικάτο στο ΗΒ είναι αυτό των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα:

UNITE: το δεύτερο μεγαλύτερο συνδικάτο στο ΗΒ:

Τα πιο ενεργά σωματεία είναι τα ακόλουθα:

UCU: σωματείο των εργαζομένων στο πανεπιστήμιο:

RMT: σωματείο των εργαζομένων στις μεταφορές:

Είναι σημαντικό να συμμετέχετε στις δραστηριότητες των συνδικάτων με δημιουργικό και συλλογικό πνεύμα. Αλλά και εκτός από τη δραστηριοποίηση στο σωματείο και τον χώρο εργασίας, σας καλούμε να συμμετάσχετε και στους κοινωνικούς αγώνες που λαμβάνουν χώρα στο ΗΒ.

Εκπαίδευση (κατάσταση πανεπιστημίων, δίδακτρα – δάνεια, επιχειρηματικό πανεπιστήμιο)

Όσον αφορά το κομμάτι της εκπαίδευσης, υπάρχουν δίδακτρα στα ιδιωτικά αλλά και στα δημόσια πανεπιστήμια, άρα όποιος/α θέλει να σπουδάσει, πρέπει να έχει την οικονομική δυνατότητα ώστε να ανταπεξέλθει! Ολοένα και περισσότεροι νέοι πτυχιούχοι επιλέγουν να κάνουν ένα μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, ώστε να είναι μετέπειτα πιο ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας, ενώ άλλοι πτυχιούχοι κάνουν αίτηση για διδακτορικό, ελπίζοντας να βρεθεί και κάποια χρηματοδότηση/ υποτροφία για την αμοιβή τους. Υπάρχουν βέβαια αρκετά πανεπιστήμια που απαιτούν δίδακτρα για το διδακτορικό, απαιτούν δηλαδή όσοι/ες εργαστούν για να παράγουν έρευνα, για το συμφέρον του πανεπιστημίου ή/και του οργανισμού/φορέα του αντίστοιχου εκάστοτε αντικειμένου, να πληρώνουν αντί να πληρώνονται. Ακούγεται αρκετά παράλογο, πόσον μάλλον για μια χώρα σαν το ΗΒ, που τα πανεπιστήμια διαθέτουν πολύ μεγάλο κεφάλαιο.

Ενάμιση χρόνο πριν, άλλωστε αποκαλύφθηκε ένα μεγάλο οικονομικό σκάνδαλο offshore εταιρειών σε περιοχές ελάχιστης/ ανύπαρκτης φορολογίας, στο οποίο συμμετείχαν μεταξύ άλλων και τα δύο πιο φημισμένα πανεπιστήμια της Αγγλίας (Οξφόρδη και Κέιμπριτζ), επενδύοντας υπέρογκα ποσά σε έρευνες για εξόρυξη πετρελαίου και θαλάσσιες γεωτρήσεις. Και έτσι εγείρονται ερωτήματα όσον αφορά το ποιος παράγει και ποιος διαχειρίζεται τη γνώση, με τι οφέλη κλπ. Πέρα από τα ζητήματα ηθικής, υπάρχει και το προφανές: σε ποιο βαθμό καθορίζουν οι εταιρείες το πρόγραμμα σπουδών των πανεπιστημίων, πόσο κατευθυνόμενη είναι η γνώση που λαμβάνουν οι φοιτητές και ποια χαρακτηριστικά εγχαράσσονται στους αυριανούς εργαζομένους. Έννοιες όπως η παραγωγικότητα, η αξιολόγηση και η αριστεία καθώς και ανταποδοτικά κριτήρια είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις σπουδές στην Αγγλία και σε άλλα πανεπιστήμια ‘’διεθνούς κύρους’’, ενώ δυστυχώς αυξάνονται δραματικά τα περιστατικά κατάθλιψης ή κρίσης πανικού φοιτητών που παλεύουν να ανταπεξέλθουν. Ένα από τα μεγαλύτερα άγχη βέβαια, είναι το οικονομικό, το οποίο στρέφει μεγάλη μερίδα φοιτητών στα φοιτητικά δάνεια, η αποπληρωμή των οποίων απαιτεί κάποια χρόνια σκληρής εργασίας. Τέλος, η μη αναγνώριση της γενικής συνέλευσης ως το ανώτερο όργανο του φοιτητικού συλλόγου και η (σχεδόν) απουσία συλλογικών αποφάσεων και διεκδικήσεων εμπεδώνει μια κατάσταση αρκετά δύσκολο να αλλάξει. Η παιδεία είναι και πρέπει να παραμείνει δικαίωμα όλων, και ο μόνος τρόπος να εξασφαλιστεί αυτό είναι ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της.

Σύνοψη της πολιτικής κατάστασης στο ΗΒ

Η κατάσταση με το Brexit είναι λίγο πολύ γνωστή. Η κυβέρνηση Κάμερον (Συντηρητικοί) διεξήγαγε δημοψήφισμα το 2016 με το ερώτημα της παραμονής ή μη του ΗΒ στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τότε γίνονται συνεχώς μέχρι σήμερα διαπραγματεύσεις για τους όρους εξόδου, με την κυβέρνηση να δυσκολεύεται αρκετά να τα φέρει εις πέρας με τις μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος. Οι εργατικοί (Κόρμπυν) στήριξαν στο δημοψήφισμα την παραμονή της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αντί κατακλείδας

Πιστεύουμε ότι, ανεξάρτητα από τους λόγους που σας έπεισαν να έρθετε στο ΗΒ, θα πρέπει να θεωρήσετε τον εαυτό σας ως ενεργό πολίτη με δικαιώματα και όχι μόνο υποχρεώσεις. Η εργασία, οι σπουδές, η διαμονή και η αναζήτηση εργασίας στο ΗΒ διέπονται από νόμους και κανονισμούς οι οποίοι έχουν προκύψει μετά από πολυετείς κοινωνικές διεκδικήσεις και διαπραγματεύσεις στο παρελθόν. Δεν θα πρέπει να θεωρήσετε ότι σας κάνουν χάρη που σας προσφέρουν μια θέση εργασίας ή σας αποδέχονται σε κάποιο πρόγραμμα σπουδών. Ως εργαζόμενοι, προσφέρετε την εργασία και τις γνώσεις σας σε μια οικονομία που εξαρτάται έντονα από ειδικευμένο εργατικό δυναμικό κι ανειδίκευτο σε ορισμένους τομείς από άλλες χώρες. Ως φοιτητές, προσφέρετε όχι μόνο χρήματα αλλά και γόητρο στην ανώτατη εκπαίδευση της χώρας, για την οποία η προσέλκυση φοιτητών από το εξωτερικό αποτελεί επίσης υψηλή προτεραιότητα, και για την οποία γίνεται ιδιαίτερη μνεία στην κουβέντα περί του Brexit.

Πιστεύουμε, ότι η συλλογική αντιμετώπιση των ζητημάτων είναι ο καλύτερος τρόπος για την αποτελεσματικότερη επίλυσή τους αλλά και την ομαλότερη ένταξη καθενός από εμάς στη Βρετανική κοινωνία. Γι’ αυτό, είναι πολύ σημαντικό να μην περιοριστείτε στον εαυτό σας ή σε έναν μικρό κύκλο ανθρώπων και να μην μονοπωλήσει η δουλειά σας το ενδιαφέρον σας. Μιλήστε με τους συναδέλφους ή τους συμφοιτητές σας και διεκδικήστε μαζί τα δικαιώματά σας αν κρίνετε ότι αυτά απειλούνται.


Χρήσιμες ιστιοσελίδες

Job Centre Plus (NIN):


Job Centre Plus (benefits-επιδόματα):


Council tax (δημοτικά τέλη):


Rent house/room websites: ,


List of trade unions in the UK:


Καλή διαμονή!