In solidarity with the UCU strike

In solidarity with the UCU strike!

The ongoing strike in UK universities, which started on February 22, shows the accumulated anger of university workers against the increasing attacks of employers on labour relations. Even though this widespread attack is officially expressed by the employers’ leadership (UUK), is clearly supported and further deepened by the Conservative government.

Proposed changes aim to directly link pensions to the stock market without any guarantee leading to the loss of up to £10,000 a year from the retirement amount of each employee. Not surprisingly, the attempted restructuring of pensions led to a massive participation in the strike. However, most UCU members voted for the strike, to protest not only against the USS pension system reform, but also against the continuous privatization and financialization of higher education, the increasingly precarious and insecure labour relations in UK universities, manifested in the huge rise in fixed-term contracts and in the stagnation or cuts in wages, and the increasing psychological stress due to the constant requirement to increase productivity.

The 14 days of the strike, which are planned to take place within 4 weeks, open a path of possibilities for the struggle of university workers and for the labour movement. It is the largest-ever strike called in British higher education.

The early days of the strike proved not only the determination of the university workers but also the strength of student solidarity. From the beginning, employers attempted to use the consequences of the strike to the students for intimidating academics that would participate in the strike. The students’ response was their daily presence on the picket lines.

The strike has the potential to initiate a discussion for the content and orientation of the university movement, to strengthen self-confidence in organizing resistance against the marketization of education that tripled fees and cut grants for the poorest students and to contribute to overcoming contradictions within the union by reinforcing radical voices and paths. It can also show the necessity for a wider alliance of workers and students which would lead both to the open questioning of the neoliberal agenda of the Conservative government and the limits of the class compromise that still lies at the core of the Labour’s agenda, putting at the forefront the need for radical alternatives to the increasing attacks to public education in the UK.

For a strong and successful strike!


Αλληλεγγύη στους απεργούς του UCU

Αλληλεγγύη στους απεργούς του UCU

Η απεργία στα Αγγλικά πανεπιστήμια που ξεκίνησε στις 22 του Φλεβάρη, εκφράζει τη συσσωρευμένη αγανάκτηση των εργαζομένων ενάντια στις συνεχείς επιθέσεις που δέχονται από την εργοδοσία στο σύνολο των εργασιακών σχέσεων. Η πορεία αυτή στηρίζεται και ενισχύεται ξεκάθαρα από την κυβέρνηση και εκφράζεται επίσημα από την ηγεσία των εργοδοτών (UUK).

Οι πρόσφατες αλλαγές συνδέουν τις συντάξεις απόλυτα με τις αποδόσεις του χρηματιστηρίου χωρίς καμία εγγύηση. Ως αποτέλεσμα, πολλοί πανεπιστημιακοί θα αναγκαστούν να κατευθυνθούν προς τον ιδιωτικό ασφαλιστικό τομέα, ακολουθώντας το παράδειγμα των περισσότερων εργαζομένων στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η απώλεια μέχρι και 10.000£ το χρόνο από το συνταξιοδοτικό ποσό του κάθε εργαζόμενου, λόγω της περικοπής των συνταξιοδοτικών επιδομάτων κατά 20% έως 40%, οδήγησε σε μαζική συμμετοχή στην απεργία και στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Εκτιμούμε πως τα μέλη του UCU υπερψήφισαν την απεργία με ποσοστό 88%, όχι μόνο για τη διάλυση του συνταξιοδοτικού, αλλά σαν μία αντίδραση στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, στη διαρκή εντατικοποίηση της εργασίας στα πανεπιστήμια, την συνεχή αύξηση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και την πραγματική μείωση των μισθών, αλλά και την διαρκή πίεση για μεγαλυτέρη ανταποδοτικότητα.

Οι 14 μέρες απεργίας που έχουν προκυρηχθεί σε βάθος 4 εβδομάδων ανοίγουν ένα δρόμο πολύμορφων μέσων πάλης και προοπτικής για το εργατικό κίνημα. Αποτελούν τη μεγαλύτερη και μακρύτερη απεργία που έχει ψηφιστεί ποτέ από τους πανεπιστημιακούς στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Οι πρώτες μέρες της απεργίας έδειξαν όχι μόνο την αποφασιστικότητα των εργαζομένων αλλά και την δύναμη της φοιτητικής αλληλεγγύης. Από την αρχή η εργοδοσία επεδίωξε να χρησιμοποιήσει τις συνέπειες της απεργίας στους φοιτητές για να εκφοβίσει τους πανεπιστημιακούς που θα απεργούσαν. Η απάντηση των φοιτητών ήταν δυναμική συμπαράσταση με καθημερινή παρουσία στα picket lines.

Η απεργία ανοίγει δυναμικά τη συζήτηση για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό του κινήματος στα πανεπιστήμια, αποτελεί σημαντικό βήμα αυτοπεποίθησης στην οργάνωση της αντίστασης ενάντια στις αντεργατικές κυβερνητικές πολιτικές και μπορεί να συμβάλλει στο ξεπέρασμα των αντιφάσεων στο εσωτερικό του σωματείου με ενίσχυση της ριζοσπαστικής κατεύθυνσης. Μπορεί να συσπειρώσει ένα αγωνιστικό δυναμικό οδηγώντας τόσο στην αμφισβήτηση της ακραία νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης των Συντηρητικών (Conservatives) όσο και στην ανάδειξη των αντικειμενικών ορίων του ταξικού συμβιβασμού που προτείνει το κόμμα των Εργατικών (Labour Party), αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα μιας ευρύτερης συμμαχίας των εργαζομένων και των φοιτητών ενάντια στη συνεχή εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης.





Obama’s visit to Athens on the 15th November, two days before the 43rd anniversary of the social revolt against the military dictatorship that the USA supported, is another provocation of Tsipras’ government.

Behind the image of the peace Nobel holder, the first black president in the USA, hides a ruthless leader of the strongest imperialist machine around the globe, which is responsible for the death of hundreds of thousands civilians, as a result of the invasions in Iraq and Syria and of many black young people murdered by the police within the USA.

Obama is visiting Greece, while the negotiations for the second review of Greece’s rescue plan is in progress, with the Greek government and the Troika to bargain new measures of stringent austerity. Obama has stated several times that he supports the implementation of structural reforms. The USA president, as a representative of global capitalism, applies pressure for faster and deeper wage cuts, market liberalisation and privatisations.

He is visiting Greece, while the war in Syria and Iraq is escalated in a unique sharpening of the imperialist competition, expressed from the Pacific Ocean to Ukraine, the Mediterranean Sea and Africa. The placement of Frontex and the NATO navy in the Mediterranean region, in the name of borders’ protection from the refugees and migrants, the victims of imperialist wars, is becoming the weapon of the USA for escalating imperialist competition and for controlling the specific area.

Obama’s goal is Greece’s deeper engagement with the war in Middle East and with the imperialist plans of the USA. In this direction, the political, economic and military deepening of the reactionary axis of Greece-Cyprus-Egypt-Israel constitutes a main issue.

Obama visits Greece in order to secure the USA dominance in the control of energy deposits in the Aegean Sea and in the Eastern Mediterranean Sea and their transportation routes. These goals will escalate the competition amongst the ruling classes in the area, are related to the determination of the Exclusive Economic Zones in the Aegean Sea and the Eastern Mediterranean Sea and are in contrast to the interests of the Greek people. To the contrary, these goals serve the interests of the USA Transnational Corporations and the capital of the area.

The competition between Greece and Turkey, the emergence of reactionary axes (such as this of Greece-Cyprus-Egypt-Israel), the Turkish invasion in Syria and the continuous attacks on the Kurds and the involution in the imperialist plans do not benefit the people of the area. They sharpen the war risks for the interests of the local ruling classes and the Transnational monopolies which will enjoy the wealth.

Finally, Obama’s presence in Greece is related to the Cyprus dispute since the USA aim at developing a reactionary strategy based on the Anan plan with the contribution of the SYRIZA-ANEL government.

The Greek coalition government argues that Obama visits Greece in order to apply pressure for public debt restructuring. This is just a joke! We should not have illusions. The representative of American imperialism is coming to Greece to “demand” rather than to “offer”.

The solution of the people of the area is not placed with any “protector”. The solution is the common internationalist and anti-imperialist struggle of the people in all the countries of the area:

  • to defend peace and to demand a stop in any participation in the imperialist decisions of the USA and the EU
  • to block the escalation of war in the area
  • to write off the public debts
  • to dissolve the reactionary axis of Greece-Cyprus-Egypt-Israel
  • against the racist agreement among the EU, Turkey and Greece
  • for the free movement and a dignified life with all the social, democratic and working rights of refugees and migrants in all the destination countries and in Greece
  • for the release from the NATO and the EU


We call all the people to participate in the demonstration in Greece

In Athens, Tuesday 15.11, 17.00, marching from the Polytechnic School to the USA Embassy



Justice for G.K. who was arrested for issues related to the compulsory military service in Greece.

Justice for G.K. who was arrested for issues related to the compulsory military service in Greece.

Military judicature actually exists! It acts and produces results!

“Sworn Administrative Inquiries” might be the most effective way of covering up any offenses of the Hierarchy… The constantly repeated and multiplied complaints of hazing incidents against both soldiers and the students of Productive Schools might encounter the main characteristic of civil justice – that it is blind…

The investigations and judicial proceedings regarding fatal accidents might have never revealed the true culprits – the government policy which in the name of martial readiness and combat effectiveness systematically sacrifices staff, as it always murders the victims a second time by blaming them…

But as for military judicature and the military prosecutor…

They are in full readiness to virtually destroy any young person who gets entangled in the cogwheels of compulsory conscription. The offspring of the rich, famous athletes and artists and journalists of the regime might enjoy a multitude of privileges and facilitations… But not anyone who is truly in need, not anyone who for purely procedural reasons, which of course are beyond the control of simple citizens, finds himself on the boundary of law and order provisions!

This happened to G.K. who has been living in the UK for 11 years.

He came to Greece for a few days due to serious family reasons and for a job interview. While on his way back to the UK, at passport control it was found that he had exceeded the stay limit for people who have not fulfilled their military service and live abroad, by 3 days.

After checking the dates of his flights during the year (which is certainly not rock solid evidence as he may have left and come back to the country by other means of transport) it was suggested by the military prosecutor that he should be prohibited from leaving the country.

He was arrested and detained for several hours at the airport security building where he testified. Apart from the trial he now must face, a ban on him leaving the country was issued. All this even though he was just a pending appointment (with the Greek embassy in London) away from the right of an annual six-month stay in Greece.  In just six months he will be 35 years old and can buy off the service.

Now he is stuck in Greece and will almost certainly lose his job in England where he has an underage son (with British citizenship).

The reply of the army to the above was “You should have been more careful; we can’t do anything”. Does anyone dispute the characterization of civil justice as blind, barbaric and class driven? Military justice has again exhibited extreme rigor and complete indifference: let you lose your job, let your child stay far from his father.

And to think that the vast majority in the military are war professionals who have never experienced the jungle of labour relations in the private sector but chose a military career for professional stability.

They decide for G.K. and every G.K. who compulsory conscription recruits as free labour and as a consumable for their military adventurism.


Πώς ο στρατός μπορεί να σου καταστρέψει τη ζωή – η αδέκαστη στρατιωτική δικαιοσύνη με την επιλεκτική βαρβαρότητά της


Τελικά η Στρατιωτική Δικαιοσύνη υπάρχει.

Δρα και φέρνει αποτελέσματα.

Μπορεί οι ΕΔΕ να αποτελούν τον πιο αποτελεσματικό τρόπο συγκάλυψης των όποιων παραπτωμάτων της Ιεραρχίας… Μπορεί οι συνεχώς επαναλαμβανόμενες και πολλαπλασιαζόμενες καταγγελίες για καψόνια, τόσο εις βάρος στρατευμένων όσο και εις βάρος των σπουδαστών των Παραγωγικών Σχολών να προσκρούουν στο σοβαρότερο χαρακτηριστική της αστικής Δικαιοσύνης στο ότι είναι τυφλή…

Μπορεί ποτέ η έρευνα και η δικαστική διαδικασία για τα θανατηφόρα ατυχήματα να μην ανάδειξε τους πραγματικούς ενόχους, την κυβερνητική πολιτική που στο όνομα της Πολεμικής Ετοιμότητας και του Αξιόμαχου θυσιάζει συστηματικά το προσωπικό, καθώς πάντα δολοφονεί τα θύματα για δεύτερη φορά, φορτώνοντας τους την ευθύνη για την απώλεια τους…

Αλλά η Στρατιωτική Δικαιοσύνη…

Αλλά η Στρατιωτική Εισαγγελία είναι εδώ…

Σε πλήρη ετοιμότητα για να εξοντώσει κυριολεκτικά  όποιο νέο άνθρωπο μπλέκει στα γρανάζια της Υποχρεωτικής Στράτευσης. Και μπορεί λοιπόν πληθώρα γόνων πλουσίων, αθλητές, άνθρωποι του καλλιτεχνικού στερεώματος και της καθεστωτικής δημοσιογραφίας να γνωρίζουν πληθώρα προνομίων και διευκολύνσεων… Αλλά μη τυχόν και βρεθεί στο στόχαστρο της Στρατιωτικής Εισαγγελίας όποιος πραγματικά έχει ανάγκη, όποιος για καθαρά διαδικαστικούς λόγους, που φυσικά υπερβαίνουν τον απλό πολίτη- βρεθεί στο όριο των προβλέψεων του Νόμου και της Τάξης!

Αυτό συνέβη με τον Γ.Κ., ο οποίος ζει στη Βρετανία εδώ και 11 χρόνια.

Είχε έρθει στην Ελλάδα για λίγες μέρες, για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους καθώς και για μια συνέντευξη για δουλειά. Καθώς πήγαινε να πάρει την πτήση του επιστρέφοντας στη Βρετανία, στον έλεγχο των διαβατηρίων, διαπιστώθηκε πως ξεπέρασε για 3 μέρες το όριο παραμονής για τους ανυπότακτους εξωτερικού.

Ελέγχοντας τις ημερομηνίες των πτήσεών του κατά τη διάρκεια της χρονιάς (που δεν είναι βέβαια ακλόνητο στοιχείο, μιας και μπορεί να έφυγε και να ξαναήρθε στη χώρα με άλλο μέσο), κρίθηκε πως πρέπει να του απαγορευτεί η έξοδος από τη χώρα. Αυτή ήταν η απόφαση της Στρατιωτικής Εισαγγελίας.

Συνελήφθη και κρατήθηκε για αρκετές ώρες στο κτίριο ασφαλείας του αεροδρομίου, όπου κατέθεσε στην εισαγγελία και σχηματίστηκε κατ’ αρχήν δικογραφία εις βάρος του. Εκτός της δίκης που έχει να αντιμετωπίσει, εξεδόθη απαγόρευση εξόδου από τη χώρα. Όλα αυτά, παρότι απλώς εκκρεμεί ένα ραντεβού στην ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου για να πάρει τη βεβαίωση μόνιμου κατοίκου, που θα του έδινε τη δυνατότητα 6μηνης παραμονής στην Ελλάδα ετησίως. Σε 6 μόλις μήνες γίνεται 35, οπότε και θα μπορούσε να εξαγοράσει τη θητεία.

Με την απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, έχει εγκλωβιστεί και θα χάσει σίγουρα τη δουλειά του στην Αγγλία, όπου επιπλέον έχει ανήλικο γιο (με αγγλική υπηκοότητα).

Σε αυτά η στρατολογία απάντησε “ας πρόσεχες, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”. Έχει κανείς διαφωνία στον χαρακτηρισμό της Αστικής Δικαιοσύνης ως τυφλής και κυρίως ως βάρβαρης και ταξικής; Στο απόσπασμα λοιπόν ο Γ.Κ. με την Στρατιωτική Δικαιοσύνη να επιδεικνύει ακραία αυστηρότητα και πλήρη αδιαφορία, ας χάσεις τη δουλειά σου, ας μείνει το παιδί σου μόνο του…

Και να σκεφτείς ότι το Σώμα των Στρατιωτικών στην συντριπτική του πλειοψηφία αποτελείται από Επαγγελματίες του Πολέμου που δεν γνώρισαν ποτέ την ζούγκλα των εργασιακών σχέσεων του Ιδιωτικού Τομέα, αλλά αντιθέτως επέλεξαν την στρατιωτική σταδιοδρομία για λόγους βολέματος και επαγγελματικής σταθερότητας.

Αυτοί αποφασίζουν για τον Γ.Κ. και τον κάθε Γ.Κ. που η υποχρεωτική στράτευση στρατολογεί ως δωρεάν εργατικό δυναμικό και αναλώσιμο των πολεμικών τους τυχοδιωκτισμών.

ANTARSYA denounces the attack of the Greek State on the solidarity squats for refugees

ANTARSYA denounces the attack of the Greek State on the solidarity squats for refugees

In a demonstration of extreme State authoritarianism and repression, the Greek police forces attacked and evacuated three big squats that have been hosting refugees on the dawn of Wednesday 27th July. Furthermore, the police proceeded with mass arrests of refugees and people acting in solidarity. This is the Greek State and democracy that Tsipras promises.

The refugee policies of the SYRIZA-ANEL government coalition form part of the wider EU dealing with refugees with the Evros fence, the packed and overcrowded refugee concentration camps and the 3,000 deaths in the Mediterranean Sea. The EU has been building a Europe-fortress, while it pioneers in the imperialist invasions in the Eastern Mediterranean and the Middle East, thus causing the huge flows of refugees and migrants.

The government planned this costly evacuation, while it refuses to secure decent living conditions for the refugees since it aims at restricting any actions of solidarity towards them. The government targets everyone who refuses to cooperate with it or with the NGOs and refuses to promote the EU ideas. Therefore, the propaganda against the “No Border Camp”, which took place recently in Thessaloniki, is not irrespective to this climate. This police barbarism taking place in the daybreak is highly related to the policies of the Memorandum that attack the rights of the workers and the poor.

At the same time, the party mechanisms of SYRIZA and its youth section announced their disagreement with this attack. However, the hypocrisy of SYRIZA and its party mechanisms cannot fool us regarding their real incentives. The SYRIZA-ANEL government coalition is hostile to the solidarity movement to the refugees.

The solidarity of the people to refugees and the demand for open borders and cities, which were expressed massively throughout this year, can’t be stopped by the authoritarianism of riot police. It forms part of the wider struggle for a better and decent life, with rights and freedoms; it will go on at full strength. Alongside the anti-racist movement and all those who defend the right of refugees for a better life, ANTARSYA demands the immediate release of the people arrested and the termination of the prosecution and attack on refugees and democratic freedoms.


ANTARSYA (Thessaloniki branch)




Δήλωση της Αριστερής Καμπάνιας Lexit για την ψήφο εξόδου του ΗΒ από την ΕΕ

Η ψήφος για την έξοδο του ΗΒ από την ΕΕ εκφράζει πάνω από όλα την απόρριψη ολόκληρου του πολιτικού κατεστημένου από εκατομμύρια ανθρώπους της εργατικής τάξης που έχουν υποφέρει από τη λιτότητα για δεκαετίες.

Κάθε θεσμός του Βρετανικού κατεστημένου υποστήριξε την παραμονή. Το κόμμα των Συντηρητικών, παρόλους τους ισχυρισμούς για ενότητα, βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο. Είναι ένα μεγάλο σοκ για τον Cameron ενώ ο Osborne ανήκει ήδη στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Αυτό θα μπορούσε να ήταν μία μεγάλη επιτυχία των Εργατικών αν είχαν πρωτοστατήσει σε αυτή την εξέγερση της εργατικής τάξης αλλά η δεξιά τάση τους, ανάγκασε τον Corbyn να εγκαταλείψει την θέση του ενάντια στην ΕΕ.

Αυτή η κατάσταση δίνει την ευκαιρία στη Δεξιά να οικειοποιηθεί τη νίκη της εξόδου, ωστόσο η πραγματικότητα διαφέρει. Πάνω από 17 εκατομμύρια άνθρωποι ψήφισαν έξοδο από την ΕΕ, αλλά μόνο 3,8 εκατομμύρια ψήφισαν το εθνικιστικό και ρατσιστικό UKIP στις προηγούμενες εκλογές. Έτσι επαφίεται στην Αριστερά να πρωτοστατήσει στην πάλη ενάντια στους Τόρις και τη Δεξιά.

Αν δεν θέλουμε τους ρατσιστές να εκμεταλλευτούν το σημερινό αποτέλεσμα, τότε πρέπει να μην τους το επιτρέψουμε. Ένα σημαντικό κομμάτι των ψηφισάντων έξοδο στήριξε την αποδέσμευση από την ΕΕ για να εναντιωθεί στη λιτότητα και τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που είναι δομικό συστατικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι έχουν χειροτερέψει τις συνθήκες διαβίωσής τους. Δεν πρέπει να βιάζονται κάποιοι να χαρακτηρίσουν εκατομμύρια ανθρώπων σαν ομοϊδεάτες του Farage.

Πολλοί αριστεροί ψήφισαν την παραμονή για κατανοητούς λόγους σε ένα πολύ διχαστικό δημοψήφισμα. Είναι η ώρα να ενωθούμε στη βάση των πιο σημαντικών αιτημάτων τα οποία είναι έτοιμοι να στηρίξουν εκατομμύρια άνθρωποι της εργατικής τάξης.

Το μόνο πράγμα που μπορεί να κάνει η Αριστερά τώρα, είναι να συσπειρωθεί γύρω από το σημερινό αποτέλεσμα και να παλέψει κόντρα στους Τόρις.


Τέλος με την λιτότητα τώρα!

Ο Κάμερον πρέπει να παραιτηθεί!

Εκλογές τώρα!

Όχι στην Ευρώπη-Φρούριο – ισότητα για τους μετανάστες!

Lexit Statement on the Leave Vote

Lexit Statement on the Leave Vote

The Leave vote is above all else a rejection of the entire political establishment by millions of working class people who have been left to suffer austerity for decades with few defenders among the mainstream parties.

This is now a social crisis of the first order. Every institution of the British establishment backed Remain. The Tory party, despite professions of unity, is beginning an internal war. ‘It’s a hammer blow to Cameron’, reported the BBC this morning. Osborne is already talked of in the past tense.

This could have been a great Labour crusade if it had put itself at the head of this working class revolt but the Blairites forced Jeremy Corbyn to abandon his long held opposition to the EU.

This has left the right to claim a victory which is not in truth theirs. Nearly 17 million people voted Leave, but only 3.8 million voted UKIP at the last election. But it is up to the left to now put itself squarely at the centre of opposition to the Tories and the right.

If you don’t want the racists to be the face of today’s result, then don’t let them. There is a significant proportion of those who voted Leave that did so on the basis of opposing the austerity and the neoliberal order that has directly impacted their lives and is part and parcel of the EU. Don’t be so quick to paint millions of people with the same brush as Farage.

Many on the left voted Remain for understandable reasons in a very divisive referendum. It is now time to unite around the most elementary demands that millions of working people will readily support.

The ONLY thing the left can do now, is to rally around this result and take the fight to the Tories.

End austerity now!
Cameron must resign!
General election now!
No more ‘Fortress Europe’ – equality for migrant workers!

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΗΒ καλεί σε αριστερή έξοδο από την ΕΕ

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΗΝΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ καλεί σε αριστερή έξοδο από την ΕΕ

Στις 23 του Ιούνη οι πολίτες του ΗΒ καλούνται να ψηφίσουν για την παραμονή ή την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Το ερώτημα αυτό δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο αναφορικά με τις συγκεκριμένες συνθήκες που η εργατική τάξη και η νεολαία του ΗΒ αντιμετωπίζει, αλλά αφορά πρώτιστα την ίδια τη φύση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως διεθνικός θεσμός ολοκλήρωσης του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου.  Η ΕΕ έχει εγκαθιδρυθεί με στόχο την αύξηση του κέρδους και τη συνολική  υποστήριξη των συμφερόντων των μεγάλων οικονομικών σχηματισμών, μέσω τόσο της Ενοποιημένης Αγοράς αλλά και πτυχών πολιτικής ενοποίησης. Ιστορικά, έχει παίξει κομβικό ρόλο στην επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των ανέργων σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία 40 χρόνια. Πρόσφατα και με αφορμή την οικονομική κρίση του 2008 αποκαλύπτει την πραγματικά αντιδραστική φύση της συνομολογώντας επαναλαμβανόμενα Μνημόνια τα οποία όχι μόνο επιτίθενται στις ζωές και τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά παράλληλα στοχεύουν στην ολοκληρωτική διάλυση και πλήρη αναδιάρθρωση της οικονομικής και πολιτικής οργάνωσης ολόκληρων χωρών, με βάση τις επιταγές του Ευρωπαϊκού κεφαλαίου.

  1. Οι δομικές μεταρρυθμίσεις και η επίθεση σε εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα που λαμβάνουν χώρα αυτή τη στιγμή στις χώρες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας έχουν ήδη εφαρμοστεί στις χώρες του πυρήνα της ΕΕ με βάση τις επιταγές της Ένωσης και των θεσμών της. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές δεν αποτελούν το επίκεντρο μόνο των ευρωπαϊκών πολιτικών, αλλά πρωτίστως των Συνθηκών της ως βασικά συστατικά της δομής της ΕΕ. Ακόμα και οι αλλαγές που εμφανίζονται ως θετικές για τους εργαζόμενους, εφαρμόζονται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε δίνουν τεράστια οφέλη στην άρχουσα τάξη και τα κατά τόπους αφεντικά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ρύθμιση για τις 48 ώρες εργασίας ανά εβδομάδα, που συνοδεύτηκε από σημαντική μείωση μισθών και εγκαθίδρυση ελαστικών σχέσεων εργασίας όπως το part-time και τα συμβόλαια μηδενικών ωρών (zero-hour contracts). Παράλληλα, οι οικονομικές ντιρεκτίβες, η καταστροφή των παραγωγικών δομών με την απελευθέρωση του βιοτεχνικού και αγροτικού τομέα και οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση με στόχο την πλήρη επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, έχουν κοινή αφετηρία: την ίδια τη δομή, τους κανόνες και τις συνθήκες της ΕΕ.
  2. Η ΕΕ επιτίθεται χωρίς σταματημό στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Η κατάσταση που διαμορφώθηκε με βάση τη συνθήκη της Λισαβόνας που καταργεί τα εργατικά δικαιώματα και προωθεί την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας στο όνομα της αύξησης της ανταγωνιστικότητας, σε συνδυασμό με τις επιταγές για δημοσιονομική σταθερότητα, συγκρότησαν τους βασικούς πυλώνες της ΕΕ ήδη από το 2000. Παρόλ’ αυτά, σε πολλά ζητήματα παρατηρήθηκαν απαλλαγές. Για παράδειγμα, εθνικές κυβερνήσεις διαπραγματεύτηκαν την εξαίρεση τους από τη ρύθμιση των 48 ωρών, που σε κάθε περίπτωση δεν είναι ικανοποιητική, αφήνει τους εργαζόμενους απροστάτευτους από τις ασφυκτικές συνέπειες της ενοποιημένης αγοράς.
  3. Ενώ ακόμα οι συνέπειες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης είναι ορατές ακόμα και μετά την διάσωση των οικονομικών οργανισμών που την προκάλεσαν, συνεχίζουμε να πληρώνουμε την πτώση του ποσοστού κέρδους τους. Και αυτό δεν αφορά μόνο τις χώρες υπό καθεστώς μνημονίου. Η κρίση και οι συνέπειές της ακόμα πληρώνονται από τα φτωχά στρώματα, τους εργαζόμενους τους άνεργους και τη νεολαία. Αυτή είναι η «συλλογική» απάντηση στην κρίση από όλες τις κυβερνήσεις της ΕΕ. Σε αυτή την επίθεση, η Βρετανική κυβέρνηση έχει υπάρξει πρωτοπόρα. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, γίνεται ξεκάθαρο πως η ΕΕ πάντα αντιπροσώπευε αυτά τα ίδια συμφέροντα και οποιαδήποτε «προνόμια» προέκυψαν μόνο ως αποτέλεσμα «ευθυγράμμισης» των εθνικών πολιτικών.
  4. Η ΕΕ έχει ξεκάθαρο αντι-μεταναστευτικό χαρακτήρα. Οι συνθήκες Δουβλίνο Ι,ΙΙ και ΙΙΙ χειροτέρεψαν κατά πολύ τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες που εισέρχονται στην Ευρώπη, εγκαταλείποντας τα κράτη τους που καταστράφηκαν από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ΕΕ δολοφονεί πρόσφυγες που προσπαθούν να εισέλθουν στα εδάφη της διασχίζοντας τη Μεσόγειο. Η μετανάστευση, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες πολέμου. Ακολουθεί τις συνέπειες της ελεύθερης κίνησης του κεφαλαίου, των εμπορευμάτων και των υπηρεσιών. Οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους δεν απολαμβάνουν τα ίδια προνόμια με την αγορά και το κεφάλαιο. Η ΕΕ ακολουθεί την αρχή της επιλεκτικής μετανάστευσης που οδηγεί σε βαθύτερη εκμετάλλευση των εργατών που τρέπονται σε φυγή από την ευρωπαϊκή περιφέρεια, την Ασία και την Αφρική με κατεύθυνση τον πυρήνα της ΕΕ. Η ενοποιημένη αγορά έχει καταστρέψει τις παραγωγικές δομές των περιφερειακών χωρών, δίνοντας την ευκαιρία στις μεγάλες πολυεθνικές να επεκταθούν σε αυτές τις χώρες ή να αναγκάσουν τους κατοίκους τους σε μετανάστευση. Η ΕΕ αποτελεί το μέσο για τα αφεντικά ώστε να αποκτήσουν πρόσβαση σε φθηνό εργατικό δυναμικό, προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα να περικόψουν τους μισθούς και άρα να δυσχεράνουν και τις συνθήκες διαβίωσης των εργαζομένων. Η πολιτική διαπάλη για την ελεύθερη κίνηση των εργαζομένων και της νεολαίας χωρίς περιορισμό, αποτελεί αναγκαίο και οργανικό κομμάτι της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό.
  5. Η ΕΕ, σαν μια καπιταλιστική ολοκλήρωση, δρα προς όφελος του κεφαλαίου την ίδια ώρα που εκτελεί ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η ΕΕ έχει εφαρμόσει πολιτικές αιώνιας λιτότητας και αυταρχικής καταστολής ενώ έχει προωθήσει κι εμβαθύνει τον ρατσισμό και τις διακρίσεις, με ταυτόχρονη έλλειψη δημοκρατικών λειτουργιών. Καταδικάζει διάφορες κοινωνικές ομάδες στην φτώχεια, καταστρέφοντας τον δημόσιο πλούτο. Η εργασία, το περιβάλλον και η δημοκρατία έχουν καταδικαστεί σε πλήρη καταστροφή. Μέσα στην ΕΕ δεν υπάρχει περιθώριο εφαρμογής πολιτικών που θα ωφελήσουν την εργατική τάξη, δεν υπάρχει πιθανότητα για προστασία στο περιβάλλον και παύση του πολέμου. Η ίδια η δομή της ΕΕ δεν επιτρέπει τέτοιες αποκλίσεις. Αντιθέτως, η ΕΕ και οι θεσμοί της προστατεύουν κι ενισχύουν την ανάδυση φασιστικών κινημάτων στην Ευρώπη με τη χρηματοδότηση τέτοιων μορφωμάτων την ίδια στιγμή που προωθούν την ποινικοποίηση και την απαγόρευση των κομμουνιστικών κομμάτων στο πρώην ανατολικό μπλοκ, ενώ στηρίζουν τη νεοναζιστική κυβέρνηση της Ουκρανίας. Παράλληλα η σχέση της ΕΕ με τη δημοκρατία και τους δημοκρατικούς θεσμούς είναι έκδηλη στους ίδιους τους θεσμούς της , όπως στην Κομισιόν και την ΕΚΤ, που δεν έχουν καμία κοινωνική νομιμοποίηση αφού δεν εκλέγονται ούτε ελέγχονται από τους πολίτες. Αντιθέτως, ελέγχονται από γραφειοκράτες κι επηρεάζονται από επιχειρηματικά λόμπι. Δεν μπορούν να εκπέσουν, όντας στο απυρόβλητο. Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν ένδειξη πως η ΕΕ αποτελεί αντικείμενο προοδευτικού μετασχηματισμού αλλά μάλλον την απόδειξη πως δε μεταρρυθμίζεται αλλά μόνο ανατρέπεται.

Συνολικά, η φύση και οι πολιτικές της ΕΕ δεν εξαρτώνται από τους πολιτικούς συσχετισμούς με την επικράτηση συντηρητικών και νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων. Οι κανόνες της ΕΕ υπερέχουν των αποφάσεων των κρατών μελών. Είναι θέμα δομικό για την ΕΕ, η οποία σαν μια ολοκλήρωση του κεφαλαίου στηριζόμενη σε πυλώνες, κανόνες και δομές ενάντια στους εργαζομένους, δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί. Η ΕΕ και οι δομές τις μπορούν μόνο να ανατραπούν! Δεν υπάρχει εναλλακτική μέσα στην ΕΕ, υπάρχει ο μονόδρομος του θεσμικού σεβασμού των κανόνων της που καταλήγουν σε αιώνια λιτότητα, ολική επιδείνωση της ζωής των εργαζομένων και αύξηση του ποσοστού κέρδους για το κεφάλαιο.

Επομένως, θα πρέπει να παλέψουμε κόντρα στην ΕΕ συνολικά αναδεικνύοντας την αντιδραστική της φύση σαν την απόλυτη έκφραση και το πιο αποτελεσματικό μέσο για την καπιταλιστική κυριαρχία στην Ευρωπαϊκή ήπειρο! Αλλά από ποια οπτική πρέπει να αντιταχθούμε στην ΕΕ; Σίγουρα όχι από εκείνη της αναβίωσης της Κοινοπολιτείας των Εθνών όπως κάνουν οι ακροδεξιές κι εθνικιστικές ρητορείες του Φάρατζ και του UKIP. Δεν μιλάμε στο όνομα αυτόνομων εθνικών Κρατών της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας ή οποιουδήποτε άλλου κράτους μέλους της ΕΕ, τα οποία θα υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Παλεύοντας ενάντια στην ΕΕ συνολικά από μία διεθνιστική σκοπιά μπορεί να ανοίξει νέα μονοπάτια για τους εργαζόμενους και τη νεολαία στην Ευρώπη. Με την έννοια αυτή, η αντι-ΕΕ και η αντι-καπιταλιστική πάλη είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Από τη μία, η πάλη κόντρα στην ΕΕ μπορεί να προωθήσει την πάλη ενάντια στον καπιταλισμό και την μάχη για μια καλύτερη ζωή. Από την άλλη, η πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και τα συμφέροντά του χρειάζεται να ενσαρκώνει και την μάχη για την οριστική διάλυση της Ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Δεν είναι μοναχά ένα θέμα για την Μεγάλη Βρετανία, την Ελλάδα ή την Πορτογαλία. Είναι ένα πανευρωπαϊκό θέμα, αναδεικνύοντας την αναγκαιότητα για μία εργατική διεθνιστική απάντηση κόντρα στην ΕΕ, μακριά από ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς και από μία δεξιά, εθνοκεντρική και συντηρητική οπτική ενάντια στην ΕΕ.

Για όλους αυτούς τους λόγους η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ηνωμένου Βασιλείου αποφάσισε να υποστηρίξει και να συμμετάσχει στην αριστερή καμπάνια για έξοδο από την ΕΕ (LEXIT), με στόχο την ενίσχυση της αντι-ΕΕ πάλης της αριστεράς και στο ΗΒ, σαν μέρος της διεθνιστικής μάχης για ενδυνάμωση της ενότητας των εργαζομένων κόντρα στο Ευρωπαϊκό κεφάλαιο, καλώντας τους εργαζομένους, τους άνεργους, τη νεολαία να ψηφίσει υπέρ μιας αριστερής εξόδου από την ΕΕ, ώστε να δώσουμε ένα σημαντικό χτύπημα σε αυτή την καπιταλιστική ολοκλήρωση. Η αριστερή καμπάνια για έξοδο από την ΕΕ αποτελεί ένα αναγκαίο όπλο και έναν σημαντικό παράγοντα αποσταθεροποίησης για την ήττα των κυβερνητικών πολιτικών λιτότητας στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε όλη την Ευρώπη. Η εργατική τάξη και η νεολαία πρέπει να δουν την αριστερή καμπάνια για έξοδο από την ΕΕ μέσα από την πάλη κόντρα στις πολιτικές λιτότητας και ρατσισμού της ΕΕ και να συνεχίσουν με καλύτερους όρους την μάχη ενάντια σε όποια κυβέρνηση προκρίνει την κερδοφορία του κεφαλαίου κόντρα στις ζωές των εργαζομένων, μέχρι την οριστική διάλυση της ΕΕ και οποιουδήποτε μηχανισμού ή ολοκλήρωσης του κεφαλαίου.

Η πάλη κόντρα στην ΕΕ ξεπερνάει το δημοψήφισμα και η αριστερή καμπάνια του LEXIT για έξοδο από την ΕΕ  χρειάζεται να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά και να αποτελέσει μέρος της καθημερινής πάλης ενάντια στη λιτότητα, την ανεργία, την καταστροφή των δημοσίων υπηρεσιών, των ιδιωτικοποιήσεων, του ρατσισμού και του φασισμού. Κόντρα στα συνολικά συμφέροντα του κεφαλαίου, παλεύουμε για την προστασία όλων των εργαζομένων, ανεξαρτήτως της χώρας γέννησης ή διαμονής τους. Συνολικοποιούμε την μάχη κόντρα στην ΕΕ σε κάθε χώρα και την συνδέουμε με την πάλη ενάντια στις νεοφιλελεύθερες επιθέσεις.


Η ΕΕ δεν είναι η Ευρώπη των λαών αλλά μία ένωση για το όφελος του κεφαλαίου. Δεν μετασχηματίζεται, μόνο ανατρέπεται! Ας το πραγματοποιήσουμε!


ANTARSYA UK calls for a Left Leave from the European Union

ANTARSYA UK calls for a Left Leave from the European Union

On the 23rd of June UK and Commonwealth citizens are called to vote about remaining or leaving the European Union (EU). This is a question which does not appertain only to the occasional or specific circumstances which the working class and the youth in the UK have to confront, but mainly to the very nature of the EU as an institution of international integration for the European capital. EU is established to increase the profit rate and support the interests of the big corporations, through both the Single Market and aspects of political integration. Historically, it has played a key role in the deterioration of living standards of the working class, youth and unemployed all over Europe for the last 40 years. Recently and having as an excuse the – never-ending for some countries – economic crisis of 2008, it reveals its aggressive nature by coordinating consecutive Memoranda which do not only attack people’s lives and rights, but they completely restructure the economic and political organization of whole countries, according to the demands of the European capital.

  1. The structural reforms and the attack on the working and democratic rights, as it is taking place at the moment in the EU periphery, have already been implemented within the EU core, under the directives of the EU and its institutions. These reforms do not just constitute the epicentre of EU policies but of its Treaties; they are basic components of the EU structure. Even changes, which could seem positive for the workers, have been established in such a way that they have ended up giving huge benefits to the bosses and ruling class. For instance, the regulation of the 48 working hour week was accompanied by a significant reduction in pay and the establishment of `flexible’ types of work, such as part-time and zero-hour contracts. Additionally, the EU financial regulations, the destruction of the productive structures by the deregulation of manufacturing and agricultural sectors, the reforms in education towards the total corporatisation of the University, all share common roots: the fundamental EU directives, rules and structures.
  2. The EU constantly attacks the working and democratic rights. Indeed, conditions have deteriorated under the Lisbon Treaty which abolishes workers’ rights and promotes the complete “flexible” labour in the name of increased competitiveness, which alongside fiscal stabilisation, has formed the basic pillars of the EU in the 2000s. The very strict limits for public deficit and debt and the fiscal discipline mean eternal austerity for the workers and youth across EU Member States. It is worth noticing that EU directives are subject to exemption: national governments have negotiated the exemption from the 48 working hour week directive, which in any case is not satisfactory, leaving the workers unprotected from the negative consequences of the Single Market.
  3. We are still experiencing the effects of the global economic crisis but after having bailed out the financial institutions, which triggered the crisis, we still pay for them to recover their failing profit rate. This is not the case only for the countries with Memoranda. This crisis and its outcomes are still paid by the workers, the youth, the poor and the unemployed. This is the “collective” response to the crisis by all the EU governments. In this attack, the British government has been a pioneer. Today, more than ever, it becomes clear that the EU has always represented these same interests and any apparent “benefits” occur only as a result of transnational “alignment”.
  4. The EU has a clear anti-immigrant profile. The policies of the Dublin I, II and III Treaties worsen the conditions for refugees who are entering Europe following the imperialist wars by EU and NATO member states that have destroyed their countries. At this very moment, the EU is killing refugees who attempt to enter its territory from the Mediterranean Sea. Immigration, though, is not just about the war refugees. It follows the effect of the free movement of capital, commodities and services. Labour, working people and their families do not share the same rights as markets and capital. The EU promotes a selective immigration that leads to deeper exploitation of workers fleeing the EU periphery, Asia and Africa towards the EU core. The Single Market has destroyed the productive structures of the peripheral economies, thus providing the opportunity to big multinational companies to expand to these countries or obliging people to migrate to the core. The EU constitutes the means for the bosses to gain access to a pool of cheap labour, which is used for cutting wages and worsening workers’ living standards. The political struggle for the free movement of workers and youth without restriction is a necessary and integral part of the fight against capitalism.
  5. The EU, as a capitalist integration, acts in favour of capital while operating imperialist invasions. The EU has been regressing into prolonged austerity and authoritarian repression while it institutionalized racism and discrimination, lacking democratic functions. It condemns various social groups to poverty, destroying public wealth and services. Labour, environment, democracy are doomed to complete destruction. There is no chance of policies benefiting the working class within the EU, no chance of policies which stop the war and respect the environment. The structure per se of the EU does not allow such kind of deviations. On the contrary, EU and its accompanied institutions feel quite comfortable with the emergence of fascistic movements across Europe and the prohibition of communistic parties in former Eastern bloc countries, while they provide with great pleasure their full support to the neo-Nazi government in Ukraine. At the same time, this tendency to completely undemocratic structures can be found at the EU institutions, i.e. the European Commission and European Central Bank, that do not have any legitimacy as they are neither elected nor controlled by the citizens. Instead, they are controlled by bureaucrats and influenced by corporate lobbyists. They cannot be voted out and are immune to any kind of opposition or counteraction, such as street demonstrations, boycotts, blockades etc. This is another reason which makes the task of “changing the EU from within” impossible.

By and large, EU nature and policies do not depend on the number of neoliberal governments; EU rules are above any decision of a Member State. By contrast, it is an issue of the EU as an institution, as an integration of capital based on pillars, rules and structures against the workers, which cannot be reformed. They can only be overthrown! There is no alternative within the EU, just the one-way road of institutional respect of its rules which lead to everlasting austerity, complete degradation of workers’ lives and the maximisation of the rate of profit for capital.

Subsequently, we need to oppose the EU as whole by highlighting its nature as the absolute expression and most effective instrument of the capitalistic domination in the European territory! But from which perspective? Certainly, not this of the re-emergence of the British Commonwealth. We do not speak in the name of independent national States, of the UK, of France or of any other Member State of the EU, which will serve the interests of capital. Opposing the EU as a whole in an internationalist way can open new paths for the workers and youth of Europe. The anti-EU and the anti-capitalist struggle are interconnected. Opposing the EU can take people further in the fight against capitalism for a better life and that the struggle against capital and its interests needs to involve the opposition and dissolution of European capitalist integration. It is not just an issue of the UK, Greece or Portugal. It is a European wide issue, foregrounding the necessity for a working internationalist response against the EU, far from any intra-capitalist competition and a right-wing, ethnocentric and conservative deal with the EU.

For all these reasons ANTARSYA UK has decided to fully back and participate in the LEXIT campaign, as part of the internationalist duty to foster the unity of the people fighting against the EuroCapital, calling the people to vote for a Left Leave from the EU, in order to strike this capitalist integration. LEXIT constitutes a necessary weapon and a crucial factor of destabilisation for the defeat of the government policies of austerity in the UK and throughout Europe. The working people and the youth must “brand” the Left Leave the EU campaign with their struggle against the EU policies of austerity, racism and wholesale destruction of public services and continue on better terms the battle against any government which tries to administer the profitability of capital against the lives of the workers and youth, until the dissolution of the EU and any mechanism or integration of capitalism.

Fighting against the EU goes beyond the referendum and the LEXIT Campaign needs to be permanent, and part of the everyday fight against austerity, unemployment, the dissolution of public services, privatisations, racism and fascism. Against the integrated capitalist interests, we fight for the protection of all working people regardless of where they were born or live. We integrate our fight against the EU in every country, connecting it with the struggle against the neoliberal attacks.

The EU is not the Europe of people but a union in favour of capital. It is not reformed, only overthrown. Let’s do it!